ამ გულს გაყოფილს — პოლიპებს მარჯნის,
მძიმე აურის რიფს და ბარიერს,
ხელები ჰქონდათ ზედმეტად მარჯვე
და გზა ლიზარდის წყლებში გალიეს.

და სხვა არაფრით ჩასანიშნ ამ წელს —
ნირვანის უარს, როგორც კარანტინს,
ძველი ჩვევებით ნატირებ გამჩენს,
ამ წელსაც მარხვის დღეებს ვპარავდი.

სიტყვის ხმალს ვჭედდი — უმძიმეს ლითონს,
მზის მიძინების მედგა წინა დღეც.
საშემოდგომო გამოჰყვათ, თითქოს,
გვირაბის ბოლოს ჩამქრალ ჩირაღდნებს.

მიმანდე ქარებს...
     ქარებს მიმანდე...
ათას მთასა და ხრამში მიტეხილს.
ტოლს არ დავუდებ პირველ წვიმამდე
სიკვდილს და თვალში ჩავაფრინდები.

და გავუგზავნი ექოს — ექოზე...
სამძიმრის აფრით წუხილს პირვანდელს,
ჩარაგაცლილი გულის მეკობრე,
შტორმში უკვალოდ გამქრალ პირატებს —

სევდას თანაბრად გავუნაწილებ
მომღერალ გედებს,
სიყრმის მეგობრებს.
მეორეგამე სარკის მეგობარს
მივატირებდი ნავით ქაღალდის,

რომ რაც მეგონა —
მხოლოდ მეგონა,
და დროსთან ერთად გავჭაღარავდი.

ცა კი ირეკლავს დაწრეტილ ანწლებს,
სისხლიან ქულებს, უწითლეს ჯიქანს.
ცალყბად ვუძებნი ყველაფერს სახელს,
რომ ღმერთს ამ ზღვიდან კარგები მიჰყავს.

შენ, ცაო, უთხარ ელვარე ზადენს —
შევწირავ ცოდვებს ოფლით მონაგარს.
მინდა სიკვდილი მზის ჩასვლას ჰგავდეს
და ქარებს,
   ქარებს,
     ქარებს ო ნ ა ვ ა რ ს!

ენას მოვიგლეჯ და არ ვიგლოვებ
საკრალურ შიშით ლოცვის გენეზისს,
და ღვთის გულისთვის,
პულსის სინქრონით,
სიტყვას გავადნობ
და არ გევნები.

და ჩემს სულს სხვისი ჭირი წაეღოს...
ვობს დავამიწებ სადმე ელადას...
მზე მოჰგავს ცხენზე მიბმულ ფაეტონს
და სულ იწვიმებს დაუგეგმავად...

და ვხვდები ქარებს...
     ქარებს ორპირებს...
მზის ჰელიუმით დაცლილი მასრა,
თვალებით ზეცა დავაკოპირე
და ღრუბლებს პრიზმის საპარსით ვპარსავ.

არც მოქცევა ჰგავს ჩვეულს, წლევანდელს,
აღარც გედთა ხმა ძველებურ ნამღერს.
ქარი ჰგავს ომში წასულ წვევამდელს,
ძმის წინ აწეულს უჩინარ ნაღმზე,

და კაცის ცრემლებს — ზეცამდე მართალს,
მთვარეს დაკარგულს შუა ღამეში.
და ჩემს ანარეკლს ყოველღამ ვნათლავ
სისხლიან ფრთებით იორდანეში.

და ვშიფრავ ომის საწყის გრანულას,
მორზულად ვმარხავ ტვინში კლერიონს.
ვერ ვიტან დუმილს და ორგანულად
ბნელში ნათელი გამოვერევი.

უთხარი, უთხარ...
ბუხარი თუ ხარ...
რომც მომაკვდავი იყო მწუხარე...
რომ სხვას დაუთმე საშენო ლუკმა...
ბუხარი თუ ხარ — ცეცხლით უთხარი...

ამ გულს და ჯიგარს — გამდნარ ლითიუმს,
მოგლეჯილ ენას — ცოდვის მონაგარს,
რომ უბრძოლველად არ დამითმია:
— ჰკითხეთ ამ ქარებს,
       ქარებს ო ნ ა ვ ა რ ს!

და მოგიყვებათ წითელ წვიმაზე,
გეტყვიან ისეთს — გულში გამავალს,
რომ ბოლოს მაინც ღმერთი იმარჯვებს,
კაცის და ქვეყნის დასანახავად!